Je hoeft maar te ademen in een organisatie en ineens weten mensen precies wat HR zou moeten doen, denken, voelen en oplossen. Alsof het een soort magische mix is van mediator, beste vriendin, koffieautomaatpsycholoog én gratis therapeut in één.
Laat ik het even helder zeggen: HR is serieuze business. En nee … ik ben niet je mattie of je sociale hulpverlener. En dat is goed nieuws! 🎉 Want ik zit hier niet om gezellig thee te drinken over je gevoelens (al mag dat best 😉). Ik zit hier om een organisatie te bouwen die werkt. Voor mensen én voor de business.
De misvatting: HR = lief, sociaal, altijd begripvol.
Ik weet niet wie ooit het gerucht gestart is dat HR bestaat uit knuffelbare types die iedereen willen helpen en “nee zeggen” als levensbedreigend beschouwen. Maar laten we dit misverstand even hard resetten.
Ja … mijn werk draait om mensen.
Ja … interpersoonlijke vaardigheden zijn cruciaal.
Ja … ik luister, ik voel aan, ik lees tussen de regels door.
Soms beter dan mensen in therapie.
Maar dat maakt me géén sociaal werker. En het verplicht me al helemaal niet om het met je eens te zijn.
HR is geen vriend. HR is een partner.
En dat betekent:
> Soms zeg ik dingen die je niet wil horen.
> Soms stel ik vragen die je liever ontwijkt.
> Soms ben ik degene die de grenzen bewaakt.
> En soms ben ik juist degene die confronteert.
Niet omdat ik een kamp kies. Niet omdat ik je leuk vind of niet leuk vind. Maar omdat ik kijk naar het geheel. De business. De cultuur. De mensen. De strategie. De toekomst. HR werkt voor het systeem. En het systeem bestaat uit:
• jouw belang
• het belang van je collega’s
• het belang van je manager
• én het belang van de organisatie
Niet één van die vier. Alle vier tegelijk. Daar zit de échte kunst.
Dus nee … HR is niet je vriend(in).
Want echte vrienden kiezen soms jouw kant omdat ze je aardig vinden. Wij kiezen de kant van wat klopt. En dat is precies wat organisaties vooruit helpt (én soms voelt dat verdomd alleen, maar daar klagen we maar niet over 😉).
Het is het kompas dat richting geeft wanneer iedereen in een andere taal lijkt te praten.
Het is de spiegel die je soms liever ontwijkt, maar precies laat zien wat je moet weten.
Het is de rem als je te hard gaat, de versneller als je te langzaam beweegt en de brug wanneer teams elkaar kwijtraken.
Het is degene die niet kiest voor sympathie, maar voor duidelijkheid, qomdat dát organisaties en mensen verder brengt.
High five ✋🏼