Laatst zat ik bij mijn coach voor mijn persoonlijke APK, omdat ik blijf investeren in mijn eigen ontwikkeling, als mens én als HR-professional.
We hadden het over familiepatronen, en toen kwam ze met iets dat meteen binnenkwam: de dramadriehoek.
Voor wie hem niet kent: de dramadriehoek is een soort psychologisch toneelstuk waarin drie vaste rollen elkaar voortdurend afwisselen:
🤬 De aanklager – “Jij doet het fout.”
😳 Het slachtoffer – “Ik kan er ook niks aan doen.”
😍 De redder – “Laat mij het wel even oplossen.”
Iedereen speelt weleens een rol in dat stuk. Soms bewust, vaker onbewust.
In mijn familie zag ik het ineens haarscherp. Vooral de rol van aanklager – die ligt in mijn familie best goed. En ik? Ik heb lang meegespeeld. Tot ik merkte: hé, ik hóef dat script niet te blijven volgen. De coach zei iets wat bleef hangen:
“Je kunt altijd uit de driehoek stappen, door in de rol van volwassene te gaan staan.”
Dat betekent: niet beschuldigen, niet redden, niet slachtofferen. Gewoon aanwezig zijn. Luisteren. Grenzen aangeven. En toen dacht ik… dit gaat niet alleen over families. Dit speelt óók in organisaties.
Hoe vaak zie ik niet dat executive management in de rol van aanklager stapt (“De middle managers pakken niks op!”), diezelfde middle managers zich als slachtoffer voelen (“We krijgen ook geen ruimte…”), en HR dan de redder probeert te zijn (“Wij zetten wel een traject op”).
Tadaa ... de dramadriehoek op de werkvloer. 🎬
Het mooie is: zodra één iemand kiest om eruit te stappen, door even stil te blijven, verantwoordelijkheid te nemen of gewoon volwassen te reageren, verandert de hele dynamiek. Dat is leiderschap in zijn puurste vorm.
Of het nu aan de keukentafel is of in de boardroom, ik oefen in elk geval vaker om adem te halen, uit de driehoek te stappen, en gewoon volwassene te zijn.
En weet je wat? Het voelt een stuk lichter.
Peace out 🤛🏼