Hey jij daar!

Nog even die mail beantwoorden. Toch nog die presentatie aanpassen. Vrijwillig dat probleem naar je toe trekken waar eigenlijk niemand om vroeg. En ondertussen vooral heel nonchalant doen alsof je helemaal niet zo ambitieus bent 😉

De meeste organisatieproblemen zijn helemaal geen mensenproblemen. Ze zijn plekproblemen. “Iedereen is gelijk.” Een prachtige gedachte maar in organisaties is hij maar half waar.Mensen zijn als mens gelijkwaardig maar binnen een organisatie hebben we niet allemaal dezelfde plek. Ieder gezond systeem heeft behoefte aan ordening. Juist daarom bestaan organisatiestructuren, afdelingen en rollen.Vanuit het systemisch gedachtegoed is één van de belangrijkste principes dat iedereen een eigen plek heeft. Wanneer die plek helder is, ontstaat rust. Mensen weten waar ze van zijn, wie waarop aanspreekbaar is en hoe besluiten worden genomen.Wanneer die plek onduidelijk wordt, probeert het systeem zichzelf te herstellen. Dan ontstaan vaak vragen als:“Wie neemt hier eigenlijk de beslissing?”“Waarom zijn zoveel mensen met hetzelfde onderwerp bezig?”“Waarom lijkt niemand eigenaar?”Een rol of functietitel is daarom veel meer dan een label op een visitekaartje. Het vertelt iets over de bijdrage die iemand levert aan het geheel, over de verantwoordelijkheid die daarbij hoort, over de verwachtingen die collega’s van elkaar mogen hebben. En vooral, over de plek die iemand inneemt in het systeem.Wanneer mensen voortdurend taken uitvoeren die eigenlijk bij een andere rol horen, wanneer managers blijven sturen op inhoud terwijl specialisten de expertise hebben of wanneer verantwoordelijkheden voortdurend verschuiven ontstaat vaak iets wat lastig te benoemen is. Mensen raken vermoeid, frustratie neemt toe, besluitvorming vertraagt. Omdat het systeem geen duidelijke ordening meer kent.Een goede organisatiestructuur is daarom geen bureaucratie maar een vorm van duidelijkheid. Niet om mensen vast te zetten maar juist om ruimte te creëren. Mensen hoeven minder energie te besteden aan het zoeken naar hun positie. En kunnen die energie gebruiken waarvoor ze eigenlijk zijn aangenomen: waarde toevoegen aan het geheel.Want uiteindelijk floreren organisaties niet doordat iedereen hetzelfde doet maar doordat iedereen zijn eigen plek kent én die met overtuiging inneemt.High five ✋🏼

HR is één van de weinige vakgebieden waar bijna iedereen zich automatisch deskundig over voelt. Iedereen werkt immers met mensen. Dus heeft iedereen een mening over HR.

Ik merk dat deze vraag al jaren door m’n hoofd schiet. Niet omdat HR niet werkt, maar meer omdat het soms voelt alsof we iets zijn gaan organiseren wat zich eigenlijk helemaal niet zo goed laat organiseren. We hebben er inmiddels een hele afdeling van gemaakt.

"Ik ben ingehuurd om het raam te vervangen, maar na twee weken zie ik dat het huis scheef staat".

HR is geen aparte afdeling. Het is onderdeel van het werk van iedere leider.

Laatst zat ik bij mijn coach voor mijn persoonlijke APK, omdat ik blijf investeren in mijn eigen ontwikkeling, als mens én als HR-professional.We hadden het over familiepatronen, en toen kwam ze met iets dat meteen binnenkwam: de dramadriehoek.

Je hoeft maar te ademen in een organisatie en ineens weten mensen precies wat HR zou moeten doen, denken, voelen en oplossen. Alsof het een soort magische mix is van mediator, beste vriendin, koffieautomaatpsycholoog én gratis therapeut in één.